ஐWhen the Tears are Falling down like the Rain ...ஐ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บายเนียร์ปีนี้มีอะไรที่ทำให้รู้สึกดีๆกับงานนี้หลายอย่างแฮะ
อย่างแรกคือ ... สถานที่จัดงานสวยมากๆ
คอนเซ็ปเอื้อให้เล่นอะไรได้เยอะ(คอมเซ็ป oriental princess แต่เหมือนงานประชุมอาเซียน)
 .. เสียดายไม่มีเวลาแต่งตัว

.. ขอบ่น ...
ว่าโดนสั่งทำวิดีโอสไลด์โชว์ ... ในเวลาสองวัน ไม่มีวัตถุดิบให้
แล้วให้ตายเหอะ .. มีวัตถุดิบให้ผมยังทำตั้งอาทิตย์
งานผมมิได้ทำลวกๆนี่หว่า = = " แต่งานนี้คงต้องลวกบ้างแล้วล่ะ
เช้าวันนั้นต้องไปซื้อของให้พี่ด้วย ... กลับมาก็บ่ายสาม
ทำวิดีโอเสร็จห้าโมงสิบห้า ... งานเริ่มห้าโมงครึ่ง
คิดดู๊ ... จะมีเวลาแต่งตัวอะไร .. วางแผนไว้เยอะ  แต่ก็โผล่ไปงานแค่ที่เห็น = ="
ไม่เป็นไร  อันน้นไม่ว่ากัน
แต่ที่จะว่าก็คือว่า ... มันมีคนทำสไลด์อยู่แล้วนี่หว่า!!! และสไลด์ที่ข้าพเจ้าทำก็ไม่ได้เปิดในงานด้วย!!!!
เซ็ง!

อะช่างๆ ... มาพูดด้านดีๆกัน
อาหารเยอะและอร่อย =w=
ประทับใจตั้งแต่ของกรุบกริบก่อนงานเริ่มแล้ว
ถึงเฟรนช์ฟรายหนูจะยมไปหน่อย และไม่เข้ากับบ้านเรือนไทยไม้สัก
แต่น้ำพันช์และติ่มซำหนูอร่อนม๊ากก > <
พองานเริ่ม อาหารก็เยอะ .. แต่ เอ่อ ... อิ่มซาลาเปาแล้วอะ

งานนี้พี่ปีห้ามาครบ  เสียดายน้องปีหนึ่งและสองมีสอบในวันถัดไป เลยหายๆกันไปบ้าง
แต่การแสดงสดก็สวยงาม ... เพื่อนๆแต่งตัวได้น่าสโตรครูปมากกก
แอบเมาท์ว่าพี่รหัสผาแฟนมาเป็นตากล้องด้วย ... และคู่นี้คิดว่าน่ารักม๊าก
... ได้ฤกษ์เมื่อไหร่แจกการ์ดด้วยนะคะพี่รหัส XD
[note - บทสนทนาเล็กๆระหว่างพี่น้อง
พี่พัฒน์สายโค: ฝน ปีหน้าหาคนมาถ่ายรูปแบบนี้มั่งสิ
ฝน: พี่พัฒน์กลับมาถ่ายรูปให้ฝนง่ายกว่านะ = ="]

งานนี้เป็นบายเนียร์ที่ถ่ายรูปตัวเองกลับมาเยอะที่สุดในประวัติศาสตร์สี่ปี
ไม่แน่ใจว่าทำไม .. แต่เหมือนตัวเองจะเริ่มชอบอยู่หน้าเลนส์บ้างแล้วล่ะ
แม้ว่าปีนี้จะแต่งตัวได้มักง่ายมากก็ตาม = ="

การแต่งตัวอะนะ ...

เสื้อ : เชิ้ทสีขาว 190 บาท .. ใส่งานบายเนียร์ปีที่แล้ว =w=
กระโปรง + ไทด์: ของที่เก่าที่เคยใส่คอสเมื่อนานแสนนานมาแล้ว ... ปาฏิหาริย์มากที่ยังใส่ได้!!
รองเท้า: ซื้อมาเท่าไหร่จำไม่ได้ ตั้งแต่ซัมเมอร์ปีที่แล้ว แต่ไม่ค่อยได้ใส่เลยเหมือนของใหม่
หู : ของเก่าจากงานคอมปาเชียงใหม่ปีที่แล้ว
ถุงเท้า: ของใหม่อย่างเดียวในตัว ... หามาจากกาดหลวงในราคา 69 บาท ต่อได้ 50 = =" อยากได้ลูซซ็อคแต่ได้มาแค่นี้

แต่พอรวมกันออกมา  ก็ไม่เลวเนอะ?

งานนี้แอบประทับใจรุ่นพี่บางท่าน รุ่นน้องบางคนที่ไปขอถ่ายรูปด้วย
เพื่อนๆอีกหลายคน  ขอบคุณที่มายิ้มด้วยและถือกล้องให้เป็นตากล้องจำเป็น
คนเข้ามาคุยด้วย  ยื่นของกินให้ (อันหลังนี่ชอบ)
พี่ๆน้องๆรหัส  พูดคุยช่วยเหลือเรื่องการเรียนและอนาคตดีมาก
แอบประทับใจเพื่อนที่ขับรถกลับเป็นเพื่อน ... ห่วงใยกันมากมายถึงขนาดอ้อมมาส่งถึงทางเข้าหอ (นึกว่าเพื่อนจะเลี้ยวไปหอตั้งแต่แยกนิมมาน  อุตส่าหันไปโบกมือให้เรียบร้อย ... = =") ขอบคุณค่ะ

งานนี้สโตรครูปมาไม่น้อย แต่ไม่ชัดก็เยอะ
แสงไม่ค่อยสวยก็เยอะ (เป็นคนไม่ชอบรูปที่สาดแฟลช ... แต่เมื่อคืนมันมืดอะ)
บายเนียร์ปีนี้สนุกมากค่ะ ... ปีหน้าน้องๆอย่าเอารูปเก่าๆพี่ขึ้นสไลด์นะคะ (สั่งเสียเรียบร้อย)
โอ้ว ... ปีหน้างานเราแล้ว!!

งานโฮมกะรับปริญาเพิ่งผ่านไปเมื่อวานจ้ะ
มามะ มาเมาท์กัน

 

เริ่มที่งานโฮม
หลังจากที่ ... วุ่นวายกับวิดีโอยี่สิบนาทีมาทั้งอาทิตย์
เช้าตรู่ (สิบโมง) วันอาทิตย์ ... ไปนั่งๆยืนๆอยู่สถานที่จัดงาน
จริงๆคือไปดูเค้าจัดสถานที่ ...
ทว่า ... วันนี้พนักงานโรงแรมวุ่นวายกับการซ้อมรับเสด็จ ... เลยไม่เริ่มงานสักที
ท่านว่า "สี่โมงเย็นน่าจะเสร็จนะ"
งานเริ่มห้าโมงครึ่ง ... แย่แล้ว = =""
กระนั้น ... เก้าอี้ก็จัดเสร็จตอนห้าโมงอยู่ดี ...

จากนั้นจึงทำการติดเบอร์  วาดผัง
ซึ่ง .. อ่า ... เป็นผังที่นั่งที่แนวมาก ให้ตายสิ
ขนาดปีนี้เป็นคนจัดที่นั่งเองยังได้นั่งหลังสุดเลย คิดดู๊!! (นั่งหลังมาสี่ปีแหล่วว)

 

พอจัดเสร็จก็รีบบึ่งกลับหอ ... รีบแต่งตัวก่อนจะออกมางาน
... คือ ... ชุดไปงานน่ะ  เพิ่งเลือกกันตรงนั้นเลย
แล้วก็ออกมาดังที่เห็นแล ... เชิ้ท  กางเกง ... สบายตัว
แต่งานโดยรวมอบอุ่นดีนะ  ชอบๆแหละ

 

งานรับปริญญา

สนุกดีจ้ะ ... ปีนี้รับเป็นตากล้องให้พี่ด้วย
เป็นว่าปีนี้พี่ๆตามหาตากล้องกันเหมือนกัน ... มีพี่สองคนที่ต้องมาหาช่างภาพเอาก่อนวันงานเพราะช่างภาพที่จ้างไว้มาไม่ได้
... ไม่รู้เลยว่าสุดท้ายแล้วพี่ๆหาช่างภาพกันได้หรือเปล่านะ ...

 

พี่บัณฑิต ไม่ได้เจอกันนาน

กลับมาอีกที  รู้สึกดีแฮะ

ได้คุยกันนานๆ ... ได้ไปกินข้าวด้วยกัน .. รู้สึกดีอ่า

ปีนี้ไม่ซื้อดอกไม้ให้พี่ ... แต่ให้ตุ๊กตาตัวใหญ่ตู้มม

น่ารัก ปุยๆ ... พี่ถามว่าจะเอามันกลับยังไง ^^"

 

ประสบการณ์ภ่ายรูปงานรับปริญญา .. ก็ดีค่ะ
เสียใจนิดๆเพราะดูงานตัวเองแล้วยังไม่มืออาชีพเลย
แต่ก็ได้ดูการทำงานของพวกมืออาชีพด้วย ... อื้ม .. เค้าทำกันแบบนี้
แต่ก็เต็มที่แล้วนะ ... ตามที่อุปกรณ์จะเอื้ออำนวยด้วย (อยากได้ดีเอสแอลอ๊าาา T^T)
แต่ก็มีบางรูปเหมือนกันที่ชอบมาก
เหนื่อยเหมือนกันนะ ... แต่ไม่เป็นไร  บัณฑิตเค้าเหนื่อยกว่าเยอะอยู่

ทำไงดี ... เหมือนจะชอบงานแบบนี้ซะแล้ว ...

ปะ ... เลิกเรียนเภสัช ไปเรียนถ่ายรูปกัน ... XD

หมู่นี้เรียนกระบวนวิชาสัมมนา ...
... ทำไม ... อะไรๆก็เน้นแต่ปลูกจิตสำนึกนะ?
ฤาว่ามันจะเป็นวิธีการแก้ปัญหาแบบ universal ใช้ได้กับทุกปัญหาเสียนี่กระไร

 

... ทำยังไงให้บทบาทเภสัชกรเป็นที่ยอมรับ >> ต้องปลูกจิตสำนึก
... ทำยังไงให้งานการตลาดมีความสมดุลระหว่างจริยธรรม, จรรยาบรรณและธุรกิจ  >> ต้องปลูกจิตสำนึก  (จริงๆคิดว่าความสมดุลนั่นไม่มีจริงในโลกหรอก = ="  ขนาดแกนโลกยังไม่เท่ากันเลย = =!)
... ทำยังไงให้ปัญหาเภสัชกรแขวนป้ายหมดไป >> ต้องปลูกจิตสำนึก
... ทำยังไงให้ผู้บริโภคมั่นใจเรื่องเมลามีนในนมจีน  >> ต้องปลูกจิตสำนึก
... ทำยังไงให้คนไทยรักกัน >> ต้องปลูกจิตสำนึก
... ทำยังไงให้เศรษฐกิจโลกดีขึ้น >> ต้องปลูกจิตสำนึก
(อันสุดท้ายนี่คิดเอง ... แต่มันคงแก้ได้จริงๆแหละ)

 

งั้นก็ง่ายสิ ... มีปัญหาอะไรก็ปลูกจิตสำนึกมันซะ!
... ตกมีน integrate>> ต้องปลูกจิตสำนึก!!!
(อันนี้ไม่น่าแก้ได้ = =")

 

เอาใหม่ ... งั้นจิตสำนึกมันคืออะไร? แล้วจะปลูกมันได้ยังไง?
ต้องขุดหลุมลึกมั๊ย? ต้องรดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ยทุกวันรึเปล่า?
ปลูกแล้วจะงอกงามดีมั๊ย? จะกลายพันธุ์ได้หรือไม่? แล้วลูกไม้มันจะหล่นไกลต้นหรือเปล่า? (?)
โถ ... ความจริงมันคงไม่ได้ปลูกง่ายแบบนั้นมั๊ง = ="

 

ว่าไป ... คำว่า ปลูกจิตสำนึก นี่ฟังดูเป็นกระบวนการยิ่งใหญ่ประหนึ่งเมกะโปรเจคหลายพันล้านอยู่
และเท่าที่คิดดู ... น่าจะใช้เวลาพอๆกับปลูกต้นสนสักต้นตั้งแต่เป็นเมล็ดจนตัดดอกกินได้ (?)
และก็ดูเป็นการแก้ปัญหาแบบล้อมคอกยังไงชอบกลไหมนะ = ="

 

คือ ... ไม่รู้นะ  แต่จะปลูกจิตสำนึกกันแต่ละที  มันต้องมีเหตุอันทำให้ต้องปลูกนำมาทุกทีสิน่ะ
แล้ว  คนที่จะโดนปลูกน่ะ  ... มันคนที่โดนปัญหานี้อยู่เมื่อไหร่่?
ก็ต้องเป็นรุ่นหลังๆถัดไปทั้งนั้นแหละ
อย่าง ... สมมติในหัวข้อ "ทำยังไงให้ปัญหาเภสัชกรแขวนป้ายหมดไป"
ถ้าจะแก้โดยการปลูกจิตสำนึก ... คิดว่าไปปลูกกับท่านที่แขวนไปแล้วก็คงไม่ใช่ล่ะ
คงไปปลูกเอาแถวนักศึกษาเภสัชฯ(ที่จะมีป้ายให้แขวนหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ="=)นี่แหละ
ส่วนท่านที่แขวนไปแล้ว ... เกรงว่าเขาจะไม่มีเวลามารดน้ำพรวนดินจิตสำนึกเสียแล้ว

 

ไม่ ... ไม่ได้เห็นว่าไม่ดีนะ
ดีมากเชียวล่ะพี่น้อง ...
นี่แสดงให้เห็นว่า จะทำอะไรต้องเริ่มตั้งแต่เนิ่นๆ
อย่างถ้าจะปลูกจิตสำนึกกัน  ก็คงต้องปลูกตั้งแต่ปัญหายังไม่เกิดนั่นแหละ
แต่ปัญหาก็คือ ... เรามักจะหาแปลงปลูกจิตสำนึกไม่ได้ถ้าปัญหาไม่มายืนโบกธงชี้ว่า  "มาาปลูกกกโตรงงนี้"

 

... แต่ความจริง ... จะเริ่มปลูกจากในกระถางเล็กๆก่อนก็ได้นะ =w=

 

มะ ... มาปลูกจิตสำนึกกัน

*ขออภัยที่ยกประเด็นทางวิชาชีพมาเป็นตัวอย่าง ... แต่สัมมนาแล้วมันค้างในหัวจริงๆ = ="

 

Forgot how long it's been
since I last heard you
telling me 'bout your favourite story

thought for a long time,
began to worry.
Is it me who did something wrong?

 

I cried as you told me
that fairytales are all just lies.
I couldn't be your little princess.

but you don't understand
since you gave me your hands
stars in my sky began to shine.

 

I'm willing to change into
The angel in those fairy tales
Just turn my arms into wings and hold you near.
You must believe, believe that we will be like a fairytale,
ending with happiness and love.

你哭著對我說
童話裡都是騙人的
你不可能是我的王子

 

也許你不會懂
從你說愛我以后
我的天空星星都亮了

我願變成童話裡
你愛的那個天使
張開雙手
變成翅膀守護你

 

你要相信
相信我們會像童話故事裡
幸福和快樂是結局

 

I want to be your fantasy
The angel that you used to love.
Just spread my arms into wings to protect you.
You must believe, believe that we will be like a fairytale,
ending with happiness and love.

 

我願變成童話裡
你愛的那個天使
張開雙手
變成翅膀守護你

 

你要相信
相信我們會像童話故事裡
幸福和快樂是結局

 

一起寫我們的結局

---

 

 

 

 

 

 

 

---

... เผื่อไม่ติด ...
เพลงนี้หาฟังได้ที่ : http://soundclick.com/share?songid=7227925

Another year has passing by
Everything is changing with time
And I want to say Thank you for being here

ผ่านไปอีกหนึ่งปี
ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปกับกาลเวลา
และฉันอยากจะขอบคุณเธอเหลือเกินที่อยู่ตรงนี้

 

Winter, Spring, Rainy, Summer and Falls
Every seasons has their colors
And it painted me with the rainbow

หนาว ใบไม่ผลิ ฝน ร้อน หรือ ใบไม่ร่วง
แต่ละฤดูมีสีสันของมันเอง
และมันระบายฉันเป็นสีรุ้ง

 

Another year has come around
And I'm so lucky that I've found you
Thank you for being a part of this year
And a little importance pieces in my lifetime

อีกหนึ่งปีเวียนมาบรรจบ
และฉันโชคดีเหลือเกินที่ได้พบเธอ
ขอบคุณเธอที่เป็นส่วนหนึ่งของปีนี้
และเป็นชิ้นส่วนเล็กๆที่สำคัญยิ่งในชีวิตของฉัน

 

Those happiness in everywhere you go
The smile that lighten up everywhere
Thank you again for making me laugh
And Thank you for crying with me

ความสนุกสนานทุกที่ที่เธอไป
รอยยิ้มที่ทำให้ทุกที่สว่างไสว
ขอบคุณเธออีกครั้งที่ทำให้ฉันหัวเราะ
และขอบคุณที่เคยร้องไห้ด้วยกัน

 

Thank you again for those who come and go
For a mere smile for a stranger
Thank you for sharing this world
and for this moment we accidently share together
Thank you, even you don't remember me nor I can't remember you
Thank you, we are passing this new year together

ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามาและผ่านออกไป
สำหรับรอยยิ้มเล็กๆที่มีให้คนแปลกหน้าคนหนึ่ง
ขอบคุณที่อยู่บนโลกใบเดียวกัน
และมีส่วนร่วมในนาทีนี้ที่เราบังเอิญอยู่ด้วยกัน
ขอบคุณนะ ... ถึงคุณจะจำฉันไม่ได้ หรือฉันอาจจะจำคุณไม่ได้ก็ตามที
ขอบคุณ ... ที่เราจะผ่านเข้าสู่ปีใหม่นี้ด้วยกัน

 

~HAPPY NEW YEAR~
~สุขสันต์วันปีใหม่~